Για την Κωνσταντίνα, η κεραμική είναι ένας διαρκής διάλογος με το υλικό, με τον χρόνο και με τον ίδιο της τον εαυτό. Από την παιδική της ηλικία, η απτική σχέση με τον πηλό και το χώμα αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης μιας δημιουργικής πορείας που εξελίχθηκε μέσα από σπουδές, πειραματισμό και συνεχή αναζήτηση.

Για εκείνη, η κεραμική είναι μια διαδικασία επιστροφής — μια υπενθύμιση ότι η δημιουργία ξεκινά από την απλότητα: από τη γη, το νερό και την κίνηση των χεριών. Κάθε αντικείμενο που γεννιέται στον τροχό κουβαλά μια στιγμή συγκέντρωσης και ηρεμίας· έναν σιωπηλό διάλογο ανάμεσα στο υλικό και τον δημιουργό του. Αυτή η διαδικασία τη συνδέει με το παρελθόν, με τη γη και με το πιο βαθύ κομμάτι του εαυτού της.